GP Australii
tor: Albert Park, Melbourne
długość toru: 5,303 km
liczba okrążeń: 58
rekord toru: 1:24,125 (Michael Schumacher)

Wyścig w Melbourne od 1996 r. tradycyjnie rozpoczynał sezon, jedynie w 2006 roku ze względu na kolizję dat z Igrzyskami Wspólnoty Brytyjskiej został przełożony na kwiecień.
Tor wykorzystuje miejskie ulice w Parku Alberta, wokół malowniczego jeziora. W zeszłorocznej edycji triumfował póĽniejszy mistrz świata, Fernando Alonso z Renault.



GP Malezji
tor: Sepang International Circuit, Kuala Lumpur
długość toru: 5,543 km
liczba okrążeń: 56
rekord toru: 1:34,223 (Juan Pablo Montoya)

Grand Prix Malezji to jeden z najgorętszych wyścigów w Formule 1. Temperatura toru osiąga nawet 50 stopni Celsjusza. Układ toru w Sepang, z dwiema długimi prostymi, jest morderczy dla silników – zwłaszcza w połączeniu z wysokimi temperaturami. Jednak, co ważniejsze dla kibiców, tutaj często zdarzają się manewry wyprzedzania.



GP Bahrajnu
tor: Bahrain International Circuit, Manama
długość toru: 5,417 km
liczba okrążeń: 57
rekord toru: 1:30,252 (Michael Schumacher)

Nowoczesny, zbudowany ogromnym nakładem środków tor pośród pustynnych piasków. Szczególnie trudnemu wyzwaniu będą musiały sprostać silniki – zawody w Bahrajnie rozgrywane są przy bardzo wysokiej temperaturze. Pierwszy występ Roberta Kubicy w oficjalnym weekendzie Grand Prix miał miejsce właśnie w Bahrajnie.



GP Hiszpanii
tor: Circuit de Catalunya, Barcelona
długość toru: 4,627 km
liczba okrążeń: 66
rekord toru: 1:15,641 (Giancarlo Fisichella)

Położony pod Barceloną tor jest chyba najlepiej znany kierowcom i zespołom. To tutaj odbywa się lwia część przedsezonowych testów. Prosta startowa jest tu bardzo długa, ale hamowanie przed pierwszym zakrętem nie jest na tyle mocne, by dało się tu łatwo wyprzedzać. Wyścigi na tym torze z reguły są mało interesujące, choć sam obiekt jest bardzo wymagający fizycznie dla kierowców.



GP Monako
tor: Circuit de Monaco, Monte Carlo
długość toru: 3,340 km
liczba okrążeń: 78
rekord toru: 1:14,439 (Michael Schumacher)

Jeden z klasyków – wyścig po wąskich uliczkach nadmorskiego księstwa rozegrano po raz pierwszy w 1929 r. Tor nie wybacza błędów, kontaktu ze stalowymi barierami czasami nie są w stanie ustrzec się nawet najwięksi mistrzowie.
Od samochodów wymaga maksymalnego docisku aerodynamicznego i dobrej przyczepności opon. Niskie prędkości mogą powodować kłopoty z chłodzeniem silników.



GP Kanady
tor: Circuit Gilles Villeneuve, Montreal
długość toru: 4,361 km
liczba okrążeń: 70
rekord toru: 1:13,622 (Rubens Barrichello)

Obiekt imienia tragicznie zmarłego ojca Jacques’a Villeneuve'a jest mieszanką długich prostych oraz wolnych szykan i zakrętów. Stawia szczególnie wysokie wymagania wobec hamulców, a silniki muszą być na tyle mocne, by zapewnić kierowcom wystarczające przyspieszenie na wyjściach z wolnych zakrętów.
Tor jest położony na malowniczej wyspie, pośrodku rzeki Św. Wawrzyńca.



GP USA
tor: Indianapolis Motor Speedway, Indianapolis
długość toru: 4,192 km
liczba okrążeń: 73
rekord toru: 1:10,399 (Rubens Barrichello)

Amerykański tor wykorzystuje część słynnego owalu używanego w klasycznym wyścigu Indianapolis 500, jednak samochody F1 jadą po nim „pod prąd”. Na tym torze silniki muszą wytrzymać 22 sekundy pracy na maksymalnych obrotach bez przerwy – to jedyne takie doświadczenie na torach F1. Natomiast część toru przebiegająca wewnątrz owalu jest dość kręta.



GP Francji
tor: Circuit de Nevers, Magny-Cours
długość toru: 4,408 km
liczba okrążeń: 70
rekord toru: 1:15,377 (Michael Schumacher)

Francuski tor jest powszechnie uważany za dość nudny obiekt, ale czasy okrążeń uzyskiwane tu przez poszczególnych zawodników bywają bardzo zbliżone, toteż sesja kwalifikacyjna może być niezwykle zacięta.
Utrudnieniem dla kierowców są wysokie krawężniki, zwłaszcza na ostatniej, ciasnej szykanie wiodącej na prostą startową. Nie pozostawiają miejsca na błąd.



GP Wielkiej Brytanii
tor: Silverstone Circuit, Silverstone
długość toru: 5,141 km
liczba okrążeń: 60
rekord toru: 1:18,739 (Michael Schumacher)

Położony na dawnym lotnisku brytyjskich Królewskich Sił Powietrznych tor jest dość szeroki, a długie proste są przeplatane interesującymi kombinacjami szybkich zakrętów. Odkryty teren wokół sprawia, że gwałtowne podmuchy wiatru mogą przeszkodzić kierowcom w osiąganiu dobrych czasów – aerodynamika współczesnych wyścigówek F1 jest bardzo czuła na zmienny wiatr.



GP Niemiec
tor: Nürburgring, Adenau
długość toru: 5,148 km
liczba okrążeń: 60
rekord toru: 1:29,468 (Michael Schumacher)

Obecny Nürburgring jest już tylko pozostałością po dawnym, ponad dwudziestokilometrowym torze wiodącym przez lasy gór Eifel. Obiekt położony jest na wysokości 500 metrów nad poziomem morza, co obniża osiągi silników o około 5 procent. Za to obciążenia jednostek napędowych są tu mniejsze – to ważne, bo silniki w dalszym ciągu muszą wytrzymać dwa wyścigi z rzędu.



GP Węgier
tor: Hungaroring, Budapest
długość toru: 4,381 km
liczba okrążeń: 70
rekord toru: 1:19,071 (Michael Schumacher)

Zdecydowanie najnudniejszy tor w kalendarzu, arena corocznych procesji od startu do mety. Charakterystyka toru niemal całkowicie uniemożliwia wyprzedzanie, stąd też szczególnie ważne są pozycje wywalczone podczas sesji kwalifikacyjnych. Tor jest mało używany, stąd też jego nawierzchnia nie jest nagumowana, a nanoszony z pobliskich pól kurz nie poprawia sytuacji. Zeszłoroczny wyścig, jednocześnie debiut Roberta Kubicy w Grand Prix, był wyjątkiem – opady deszczu i śliska nawierzchnia urozmaiciły zawody.



GP Turcji
tor: Istanbul Racing Circuit, Istanbul
długość toru: 5,340 km
liczba okrążeń: 58
rekord toru: 1:24,770 (Juan Pablo Montoya)

Pierwszy wyścig na tym torze rozegrano w sezonie 2005. Obiekt pod Stambułem, opracowany przez dyżurnego projektanta torów F1 Hermanna Tilke, jest drugim, po Interlagos, lewoskrętnym torem w F1. Składa się z trzynastu zakrętów, różnica poziomów wynosi ponad 40 metrów. Na szczęście zadbano o dobre miejsca do wyprzedzania, stąd można się spodziewać interesującego wyścigu.



GP Włoch
tor: Autodromo Nazionale, Monza
długość toru: 5,793 km
liczba okrążeń: 53
rekord toru: 1:21,046 (Rubens Barrichello)

Tylko raz w pięćdziesięciopięcioletniej historii mistrzostw świata Formuły 1 zabrakło wyścigu na Monzy; w 1980 r. w roli areny Grand Prix Włoch zastąpiła ją Imola.
Położony w parku pod Mediolanem tor stawia wysokie wymagania w stosunku do silników – ponad 70% każdego okrążenia kierowcy przejeżdżają z gazem wciśniętym „do deski”. Kilka szykan stwarza możliwości wyprzedzania. Rok temu Robert Kubica zdobył tu swoje pierwsze podium w Formule 1.



GP Belgii
tor: Spa Francorchamps, Belgia
długość toru: 6,973 km
liczba okrążeń: 44
rekord toru: 1.45,108 (Kimi Räikkönen)

Wyścig o Grand Prix Belgii powraca do kalendarza mistrzostw świata po rocznej przerwie. W tym czasie obiekt Spa Francorchamps został gruntownie zmodernizowany.
To najdłuższy tor w kalendarzu, a jego konfiguracja przypomina stare, klasyczne trasy – dużo tu wzniesień, szybkich łuków i wymagających zakrętów. Najsłynniejszy z nich to niebezpieczny łuk Eau Rouge, położony na szczycie wzniesienia.



GP Japonii
tor: Fuji
długość toru: 4,563 km
liczba okrążeń: 67
rekord toru: debiut toru w kalendarzu

Po 30 latach przerwy wyścig o Grand Prix Japonii powraca na położony u stóp wulkanu tor Fuji. W latach 1976-77 rozegrano tu dwie edycje GP Japonii, a od 1987 r. wyścig ten odbywał się na Suzuce.
Odnowiony obiekt Fuji jest obecnie własnością Toyoty. To jeden z najkrótszych torów w kalendarzu. Dość długa prosta startowa, zaczynająca się i kończąca ciasnym nawrotem, stwarza okazje do wyprzedzania.



GP Chin
tor: Shanghai International Circuit, Shanghai
długość toru: 5,451 km
liczba okrążeń: 56
rekord toru: 1:32,238 (Michael Schumacher)

Chiński tor zadebiutował w kalendarzu trzy lata temu. Obiekt ma złożoną charakterystykę: jego środkowa część jest bardzo kręta, zaś długa prosta pod koniec okrążenia po pierwsze premiuje posiadaczy mocnych silników, po drugie stwarza możliwości wyprzedzania przed ostrym nawrotem wiodącym na prostą startową.



GP Brazylii
tor: Autodrom José Carlos Pace, Interlagos
długość toru: 4,309 km
liczba okrążeń: 71
rekord toru: 1:11,473 (Juan Pablo Montoya)

Wyboisty brazylijski tor wymaga od inżynierów osiągnięcia kompromisu pomiędzy dobrym prowadzeniem samochodu w zakrętach i prędkością na końcu długiej prostej.
Wyższa prędkość (zespoły z reguły starają się osiągnąć mniej więcej 320 km/h) przed strefą hamowania pozwala przeprowadzić skuteczny atak przed pierwszą sekwencją zakrętów, zwaną Senna S. Grand Prix Brazylii kończy sezon składający się z 17 rund.